The days on wheels

Daar gaan we weer, op avontuur. Nu met een nieuw reismaatje, namelijk mijn lieve vriendje Jelmer. Bestemming? Sri Lanka.

We vlogen via Doha. Niet veel spectaculairs te melden: enkele prima films, wat redelijk eten, en een luttele paar uurtjes slaap. In Doha hadden we een lange overstap, maar dat werd goed gevuld met het verkennen van de enorme luchthaven en de zoektocht naar eten (wafels!). De tweede vlucht was half leeg, waardoor ik een lege stoel naast me had om iets beter te kunnen slapen (Jelmer werd ingeklemd tussen mij en een diep slapende Sri Lankees).

We kwamen rond 18:00 aan, toen het nog licht was, maar toen we - met onze spullen en visa op zak - een uur later buiten stonden was het al pikkedonker. De taxi naar ons hotel duurde niet lang, ondanks dat de weg door Negombo heen ontzettend druk en chaotisch was (maar wel overzichtelijk, want één weg). In ons hotel konden we even zwemmen, voor we in het bijbehorende restaurant een heerlijke Indiase maaltijd verorberden (voor Jelmer een mild spicy buttered chicken en voor mij geroosterde garnalen waarbij alle chili zorgvuldig was weggehouden).

Op onze eerste volle dag haalden we de tuktuk op. Eerst stonden we nog bij het verkeerde verhuurbedrijf (ze hebben allemaal grofweg dezelfde naam…) maar die wezen ons vriendelijk naar de juiste locatie. Daar aangekomen kregen we les over hoe de tuktuk precies werkt en daarna rijles; Jelmer pakte dat zo op (motorrijder he), ik niet, maar we beloofden de instructeur dat Jelmer me later les zou gaan geven. Toen we waren geslaagd mochten we mee lunchen met de werknemers (helaas wel pittig, maar er was kale rijst) en gingen vervolgens ‘voor het echie’ op pad. We haalden onze spullen op bij het hotel en begonnen aan onze weg naar Marawila, een kleine twee uur rijden van Negombo. Marawila is een niet echt toeristisch plaatsje aan de westkust van Sri Lanka, die overigens vrij ruig en niet heel zwembaar is. Het hotel had een zwembad waar we de rest van de middag in poedelden, en er was een visrestaurant tegenover met goede reviews maar nul andere gasten. We waagden het erop en werden hartelijk onthaald door de vriendelijke eigenaar, die ons zelfs een voorgerecht gaf en vertelde dat de vader van Van Persie ook in zijn restaurant was geweest (altijd weer voetbal…). Wat ons sowieso opvalt is dat alle Sri Lankezen erg vriendelijk en spraakzaam zijn, maar ook hun tijd nemen. Zo is het meerdere keren gebeurd dat ik mijn eten al op had voordat dat van Jelmer kwam of dat we er een uur op moesten wachten. Alles wordt vers bereid, dat dan weer wel.

Op onze tweede dag reden we naar Wilpattu National Park. Een tocht van zo’n negentig kilometer, waar andere reizigers volgens verscheidene blogs zo’n vijf uur over hadden gedaan; wij deden het in drie. En dat is inclusief de tijd die we onderweg verloren door een lekke band… De lekke band was overigens zo opgelost, want we kregen het precies in de buurt van een verlaten industrieterreintje waar we hout konden lenen voor een krik, en vlakbij een bandenwinkel waar ze onze platte band konden repareren voor omgerekend twee euro.

Aangekomen bij onze lodge werden we ontzettend vriendelijk onthaald en konden we meteen een boottocht regelen voor die avond en een safari voor de volgende dag. Onze kamer was een soortement zeecontainer, van alle gemakken voorzien, op palen middenin het bos. Het avondeten was een vast driegangenmenu van soep, allerlei typisch Sri Lankese lekkernijen (niet pittig!), en in principe een dessert. Helaas moesten we het dessert overslaan omdat we om 20:00 naar onze avondactiviteit moesten: een nachtelijke tocht met een outrigger kano over een brede rivier en door mangroven op zoek naar slow loris en fishing cats. Dat was een bijzondere ervaring, want we waren de enige op het kalme water en de maan scheen dermate fel dat je de omgeving goed kon zien. Van de slow loris (rare maar erg schattige wezentjes met enorme ogen) zagen we er maar liefst vier, van de fishing cats helaas geen; wel zagen we een enorme kingfisher, een monitor lizard, en een aantal nachtelijke roofvogels.

De volgende dag was het tijd voor safari. Omdat het op deze dag ook verkiezingen waren in Sri Lanka gingen we ‘pas’  om 7:30 weg, maar was het park haast uitgestorven. Er waren nog twee andere koppels uit de lodge op safari, maar we hadden allemaal onze eigen jeep met eigen chauffeur annex gids (die van ons was dol op vogels). Het park Wilpattu is erg divers: er is veel bos, maar ook heel veel meren. De fauna is niet zo omvangrijk als die Afrika, maar we mogen zeker niet ontevreden zijn: krokodillen, hertjes, (roof)vogels, gigantische vleermuizen, waterbuffels, en een hele hoop olifanten. De olifanten zagen we vooral op de terugweg, toen ze met hele families de weg overstaken en we erg veel moeders met kleintjes zagen. Het hoogtepunt van iedereen in het park was het luipaard in de boom: een stukje van de weg af lag een luipaard verscholen tussen twee boomtakken en je moest door de takken heen speuren om dan weer een poot, dan weer een bil, en dan weer zijn staart te zien. Dit was duidelijk de attractie van vandaag, want zodra we wisten waar hij was kwamen we drie keer terug om te kijken of hij al bewogen had, en wij waren niet de enige. Gelukkig was het rustig in het park, want er stond altijd een rij voor de plek van het luipaard van 'slechts' vijf tot tien jeeps, die telkens wat door schoof zodat iedereen het dier kon zien. We hadden niet het beste zicht (hulde aan de verrekijker), maar het lukte ons allebei om een keer zijn hoofd te zien en wat redelijke foto’s te maken. 

Na bijna twaalf uur heen en weer te hebben gebonkt in de jeep waren we voldaan en hongerig. Terug in de lodge kregen we wederom een heerlijk driegangenmenu bij romantisch kaarslicht. Ditmaal hadden we wel tijd voor het dessert en kregen we zelfs, wel na lief vragen, het dessert dat we de vorige dag gemist hadden (chocoladepudding!).

De volgende dag vertrokken we redelijk op tijd naar Anuradhapura, de oude hoofdstad van Sri Lanka. We hadden besloten om daar maar één nacht te verblijven en daarom die middag en de volgende ochtend te gebruiken om de stad te bekijken. Anuradhapura zelf is niet echt een interessante stad (veel banken, winkels met lelijke spullen, en ongezellige restaurantjes met vergeelde stockfoto's op de borden); de tempels zelf bestaan uit een oude citadel vol ruïnes (waarvoor je moet betalen) en gerestaureerde tempels (die gratis zijn). Op onze middag in de stad gingen we naar Mihintale, een klein stadje verderop waar een tempelcomplex op een heuvel ligt, met een goed uitzicht over de omgeving. Dit is, volgens de legende, de plek waar de oude Hindoeistische koning van Sri Lanka dusdanig werd gecharmeerd door een oude boeddhistische monnik dat hij zich bekeerde en het Boeddhisme introduceerde in Sri Lanka. Het tempelcomplex bestond uit een shrine in het midden en drie uitzichtpunten; eentje op een rots, eentje bij een grote witte Boeddha, en eentje bij een grote witte stupa. Overal waren apen en witte toeristen (de meesten die we tot nu toe hebben gezien), want in het boekje staat dat dit een leuk uitje is bij zonsondergang, dus doen we dat natuurlijk (en dat weten de apen).

De volgende ochtend in Anuradhapura spendeerden we rond de gratis tempels. De eerste was een grote witte stupa met nog oude zuilen vol kervingen van wilde beesten erin (Mirisawetiya). De tweede was een tempel in de rots, met meerdere grotten waarin beelden van Boeddha stonden en offers van rijst, die werden verorberd door de vele eekhoorntjes (Isurumuniya). De derde was een zeer bijzondere Bodhi boom, die gegroeid zou zijn vanuit een stekje van de boom waaronder dé​​​​ Boeddha ooit lang heeft gemediteerd (Jaya Sri Maha Bodhi). Die laatste was duidelijk nog het meest in gebruik, want overal waren locals in witte kleren (het teken van pelgrims) die offers in de vorm van bloemen brachten. De boom zelf is helaas nauwelijks te zien door alle gouden steunpilaren en witte muurtjes.

Na een lunch in ons schattige maar ook uitgestorven guest house sprongen we de tuk tuk weer in voor de lange rit (100 km) naar de oostkust, want na deze dag cultuur is het weer tijd voor wat dagen natuur.